پنجشنبه هفته پیش تیم زیدان و دوستان اومده بودند با تیم ستارگان تورنتو بازی کنند. از بین دوستان زیدان من فقط مارتین پالرمو رو میشناختم. بقیشون در حد شموشک بودند. برای من که جدی‌ترین چیزی که تو زندگی‌ دنبال می‌کنم فوتباله، هیجان داشت. دو سال پیش بود تقریبا که با البرز رفتیم یک فیلمی تو سینما دیدیم که موضوع فیلم این بود که یک دوربین ۹۰ دقیقه زوم کرده بود روی زیدان توی یک بازی و فقط حرکات اون رو می‌ دیدیم. اونجا شاید تو ۸۰ دقیقه (دقیقه ۸۰ اخراج شد)، ۱۰-۱۵ بار توپ بهش رسید و از این ۱۰-۱۵ بار ۳-۴ تا حرکت قشنگ کرد و یکیش هم دادن پاس گل بود. 

این بازی اصلا حس و حال بازی جدی نداشت ولی‌ باز هم چند تا پاس خیلی‌ قشنگ داد ولی‌ جالبترین چیزی که تو بازیش میشه دید اینه که خیلی‌ کم پیش میاد که توپ بیشتر از ۳-۴ ثانیه پیشش باشه. حرکاتش منو یاد بازی کاپیتان دائی میندازه به خصوص وقتی‌ که بازی با پای کاپیتان رو یادم میاد! البته این بازی بیشتر از خودش حاشیه هاش جالب بود. اولا دیدن داوری با حدود ۲۰۰ کیلو وزن که داشت یک بازی قبل این مسابقه رو سوت می‌‌زد. دوما تکنولوژی بسیار پیشرفته این استادیوم که یکی‌ از مدرنترین استادیوم‌های فوتبال در کاناداست. توی عکسهای پایین تابلو‌های تعویض رو ببینید، در حد لیگ دست ۲ خودمونه. سوما هم اینکه غیر از زیدان اصلی‌ یک زیدانی جلوی ما نشسته بود که حواس من و بخصوص آراز، بیشتر از زیدان تو زمین به اون بود. این دپ زدن ما وقتی‌ بیشتر شد که قیافه پسری که بغل دستش بود رو می‌‌دیدیم! قابل بیان نیست. باید خودتون می‌‌دیدید، شما هم دپ می‌‌زدین!