‫فیلم پرت کردن کفش به جرج بوش را احتمالا دیده اید. این دو لنگه کفش دو پیغام داشتند به نظرم . اول محبوبیت بوش بود در عراق. همه تبلیغات له و علیه آمریکا را که کنار بگذاریم ، وضع زندگی در عراق خوب نیست. تصور اینکه هر لحظه امکان دارد، یک نفر وقتی در صفی ایستاده، خودش و بقیه را از بین ببرد، زندگی را سخت میکند. این گونه رفتارها نشانگر سیاست های نادرست کشوری است که به بهانه صدور دموکراسی، جنگ ها راه می اندازد. صدور دموکراسی همانقدر محکوم به شکست است که صدور انقلاب. و برای اینکه خبر اول تایید شود، لنگه کفش دوم آمد که به بنظرم تلخ تر بود. دموکراسی که هیچ، الفبای تحمل دیگران هم هنوز خیلی مانده تا جا بیفتد. هنوز خشونت اولین راه حلی است که به ذهن میرسد. حال بماند تصویری که این خبرنگار باقی گذاشت از مردمان آن منطقه.

این بار هم مزه سیاست داشت.

‫این چند روزه که مصادف بود با روز دانشجو، حجم مطالب، عکسها، و ویدیو های مربوط به جنبش دانشجویی روی اینترنت بیشتر شده بود. ۵ سالی در ایران دانشجو بودم. غیر از سال اول، آنهم به خاطر اینکه کلاسهایمان در دانشگاه تهران خیابان انقلاب بود، هیچ خاطره ای از روز دانشجو ندارم. سال اول که بودیم، ۱۶ آذر ، سعید حجاریان آمده بود دانشکده فنی و از لوح یادبود سه دانشجوی شهید پرده برداری کرد. دیدن او روی صندلی چرخدار دل هر کسی را میسوزاند، چه موفق او باشیم، چه مخالف. کسی که به خاطر عقیده اش تا آخر عمر مجبور است روی آن صندلی بنشیند. سالهای بعد که گذرمان به انقلاب نمی افتاد، ۱۶ آذر مثل روز های دیگر بود. البته برای من اینجور بود. سرود های یار دبستانی و ای ایران هم برای من بیشتر از آنکه یاد آور جنبش های دانشجویی باشد یاد آور خواندن آنها در اتوبوس بود وقتی به اهواز و کاشان رفته بودیم، تا گذر زمان برایمان شیرین تر باشد.

 اخبار و اطلاعات هم به راحتی امروز پراکنده نمیشد. گوشی های موبایل دوربین نداشتند اکثرا. خبر های رسمی هم که از چندین فیلتر میگذشتند و میگذرند.امروز که دسترسی به عکس و ویدیو و گزارش های مستند راحت تر شده، با خودم فکر میکردم، که کدامیک از دو طرف "دعوا" بیشتر حق دارند؟ آنهایی که حرف خود را و اعتراض خود را یکصدا فریاد میزنند یا آنهایی که نمیخواهند دانشجو اعتراض کند. و این اعتراض را به مصالح کشور نمیدانند. وقتی جلوی اعتراض ها گرفته شود، تب کشور بالا میرود و وقتی همه دماسنج ها را شکسته باشیم و مسکن ها را آنقدر استفاده کرده باشیم که دیگر اثر نکنند، چاره کار چیست؟ این به مصلحت است؟

‫صدایش را دوست دارم. شاید نه به خاطر اینکه اسمش "آقای صدا" است. به خاطر این دوست دارم که دلم را لرزانده. شاید چند بار لرزانده. ترانه و آهنگ هایش یادآور لحظات خوشحالیست. هنوز هم چه وقتی که خوشحالم و چه وقتی که دلگیر، آهنگ های ابی پر میکنند لحظاتم را. ‫به نظرم خیلی احساس خوبیست که این آدمها دارند. کسانی که در همه دنیا، در ‫لحظات غم و شادی خیلی ها بوده اند و سهم دارند. فقط هنر است که این ‫خاصیت را دارد و آدمهای هنرمند.

 اواخر دسامبر در تورنتو کنسرت دارد که به قول ‫خودش "این هم از بخت بد من ولله" که نیستم.

گشت غمناک دل و جان عقاب                  چو از او دور شد ايّام شباب

ديد کش دور به انجام رسيد                      آفتابش به لب بام رسيد

بايد از هستي، دل برگيرد                         ره سوي كشور ديگر گيرد

خواست تا چاره‌ی ناچار کند                      دارويي جويد و در کار کند

صبحگاهي زپي چاره‌ی کار                       گشت بر باد سبک‌سير سوار

گلّه کاهنگ چَرا داشت به دشت                 ناگه از وحشت ، پر ولوله گشت

و آن شبان بيم زده ، دل نگران                    شد سوي بره‌ی نوزاد دوان

کبک در دامن خاري آويخت                         مار پيچيد و به سوراخ گريخت

آهو استاد و نگه کرد و رميد                        دشت را خط غباري بکشيد

ليک صياد سر ديگر داشت                          صيد را فارغ و آزاد گذاشت

چاره‌ی مرگ نه کاري است حقير                  زنده را دل نشود از جان سير

صيد هر روزه به چنگ آمد زود                       مگر آن روز که صيّاد نبود

آشيان داشت در آن دامن دشت                    زاغکي زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها از کف طفلان خورده                       جان ز صد گونه بلا در برده

سالها زيسته افزون ز شمار                          شکم آکنده ز گند و مردار

بر سر شاخ، ورا ديد عقاب                            ز آسمان سوي زمين شد به شتاب

گفت «کاي ديده ز ما بس بيداد                      با تو امروز مرا کار افتاد

مشکلي دارم اگر بگشايي                           بکنم هر چه تو مي‌فرمايي»

گفت «ما بنده‌ی درگاه توايم                          تا که هستيم هواخواه توايم

بنده آماده، بگو فرمان چيست                       جان به راه تو سپارم، جان چيست

دل چو در خدمت تو شاد کنم                        ننگم آيد که ز جان ياد کنم»

اين همه گفت ولي با دل خويش                    گفت و گويي دگر آورد به پيش

کاين ستمکار قوي پنجه کنون                        از نياز است چنين زار و زبون

ليک ناگه چو غضبناک شود                           زو حساب من و جان پاک شود

دوستي را چو نباشد بنياد                            حزم را بايدم از دست نداد

در دل خويش چو اين راي گزيد                       پر زد و دور ترک جاي گزيد

زار و افسرده چنين گفت عقاب                      که مرا عمر حبابي است بر آب

راست است اين که مرا تيز پر است                ليک پرواز زمان تيز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت                 به شتاب ايّام از من بگذشت

گرچه از عمر،دل سيري نيست                       مرگ مي‌آيد و تدبيري نيست

من و اين شهپر و اين شوکت و جاه                 عمرم از چيست بدين حد کوتاه ؟

تو بدين قامت و بال ناساز                              به چه فن يافته اي عمر دراز ؟

پدرم از پدر خويش شنيد                               که يکي زاغ سيه روي پليد

با دو صد حيله به هنگام شکار                        صد ره از چنگش کرده است فرار

پدرم نيز به تو دست نيافت                            تا به منزلگه جاويد شتافت

ليک هنگام دم باز پسين                              چون تو بر شاخ شدي جايگزين

از سر حسرت با من فرمود                           کاين همان زاغ پليد است که بود

عمر من نيز به يغما رفته است                      يک گل از صد گل تو نشکفته است

چيست سرمايه‌ی اين عمر دراز                     رازي اينجاست تو بگشا اين راز

زاغ گفت ار تو در اين تدبيري                         عهد کن تا سخنم بپْذيري

عمرتان گر که پذيرد کم و کاست                    دگری را چه گنه، کاین زشماست

ز آسمان هيچ نياييد فرود                             آخر از اين همه پرواز چه سود ؟

پدر من که پس از سيصد و اند                       کان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت که بر چرخ اثير                             بادها راست فراوان تاثير

بادها کز زبر خاک وزند                                 تن و جان را نرسانند گزند

هر چه از خاک شوي بالاتر                           باد را بيش گزند است و ضرر

تا بدانجا که بر اوج افلاک                              آيت مرگ بُوَد، پيک هلاک

ما از آن، سال بسي يافته ايم                      کز بلندي، رخ بر تافته ايم

زاغ را ميل کند دل به نشيب                        عمر بسيارش از آن گشته نصيب

ديگر اين خاصيت مردار است                       عمر مردارخوران بسيار است

گند و مردار، بهين درمان است                    چاره رنج تو زان آسان است

خيز و زين بيش، ره چرخ مپوي                    طعمه‌ی خويش بر افلاک مجوي

ناودان جايگهي سخت نکوست                   به از آن، کنج حياط و لب جوست

من که بس نکته‌ی نيکو دانم                       راه هر برزن و هر کو دانم

خانه اي در پس باغي دارم                         وندر آن گوشه سراغي دارم

خوان گسترده‌ی الوانی هست                   خوردنی‌های فراوانی هست

آنچه زان زاغ چنین داد سراغ                      گند زاري بود اندر پس باغ

بوي بد رفته از آن تا ره دور                         معدن پشّه، مقام زنبور

نفرتش گشته بلاي دل و جان                     سوزش و كوري دو ديده از آن

آن دو همراه رسيدند از راه                         زاغ بر سفره‌ی خود کرد نگاه

گفت خواني که چنين الوان است                لايق حضرت اين مهمان است

مي‌کنم شکر که درويش نيم                      خجل از ماحضر خويش نيم

گفت و بنشست و بخورد از آن گند               تا بياموزد از او مهمان پند

عمر در اوج فلک برده بسر                          دم زده در نفس باد سحر

ابر را ديده به زير پر خويش                         حَيَوان را همه فرمانبر خويش

بارها آمده شادان ز سفر                           به رهش بسته فلک، طاق ظفر

سينه کبک و تَذرو و تِيهو                           تازه و گرم شده طعمه‌ي او

اينک افتاده بر اين لاشه و گند                     بايد از زاغ بياموزد پند

بوي گندش دل و جان تافته بود                   حال بيماري دق يافته بود

دلش از نفرت و بيزاري، ريش                    گيج شد، بست دمي ديده‌ی خويش

يادش آمد که بر آن اوج سپهر                   هست پيروزي و زيبايي و مهر

فرّ و آزادي و فتح و ظفر است                    نفس خرّم باد سحر است

ديده بگشود و به هر جا نگريست              ديد گِردش اثري زینها نيست

آنچه بود از همه سو خواري بود                وحشت و نفرت و بيزاري بود

بال بر هم زد و برجست ز جا                    گفت کاي يار ببخشاي مرا

سالها باش و بدين عيش بناز                   تو و مردار، تو و عمر دراز

من نيم در خور اين مهماني                    گند و مردار تو را ارزاني

گر بر اوج فلکم بايد مرد                           عمر در گند به سر نتوان برد

شهپر شاه هوا اوج گرفت                        زاغ را ديده بر او مانده شگفت

سوي بالا شد و بالاتر شد                       راست با مهر فلک همسر شد

لحظه اي چند بر اين لوح کبود                  نقطه اي بود و سپس هيچ نبود

                                                                       پرويز ناتل خانلری

‫این روز ها سرم خیلی شلوغ شده. هفته دیگه دو تا امتحان دارم. کارهای پروژه و ناصر خان هم که سر جاش. مطلبی خیلی به ذهنم نمیرسید که بنویسم. تا اینکه در این دو روز دو نفر رو دیدم که من رو یاد دو نفر دیگه انداختن. طرز نگاهشون و طرز حرف زدنشون. اولی یکی از بچه های اینجاست که من رو یاد محمد © میندازه، البته اون وقتی که هنوز بد نبود. خدا کنه این یکی همیشه خوب بمونه! دومی هم کسی که تو ساختمونمون زندگی میکنه، و من رو یاد خانم بریان میندازه! نمیدونم چرا ولی میندازه! محمد © و خانم بریان هر کدام داستانی دارند که در حوصله بلاگ نمیگنجه، ببخشید اگر سر در نیاوردید! گفتم فقط بنویسم.

‫شاید خیلی قدیمی تر باشد، ولی من شنیده ام نلسون ماندلا گفته "میبخشم ولی فراموش نمیکنم". من دوست دارم ببخشم و فراموش کنم، ولی چه فایده که متهم میشوی به ساده بودن و ساده انگاری. پس دو راه می ماند، یا نبخشی، که تحمل دنیا برایت سخت میشود، یا به حرف آقای ماندلا گوش کنی. سوالی که دارم این است که این "فراموش نکردن" چه فایده ای دارد؟ یا بهتر بپرسم، چه استفاده ای از "فراموش نکردن" میکنیم؟