سه شنبه اینجا تعطیل بود (Canada day). با بابک مقیم تورنتو، زدیم به دامن طبیعت. به قول بابک، خیلی احساس کانادایی بودن داشتیم، و احساس میکردیم تو این روز رنگ پاسپورتمون از قهوه ای شده آبی! رفتیم نزدیک آبشار نیاگارا، یه شهری هست لب دریاچه. اولین بار که این شهرو میدیدم، با بابک و سیاوشو بقیه بودیم! رفتیم بساط رو پهن کردیم زیر یه درخت. منقل رو ردیف کردیم. جاتون خالی، جوج زدیم. بعدشم قلیون رو ردیف کردیم. عکسهاش دست بابکه، میزارم وقتی ازش گرفتم. بابک هم مثل اون یکی بابک آدم خوش سفریه!

‫

‫هفته دیگه دارم میرم ایران، واسه ۳۳-۴ روز نیستم. نمیدونم میشه وبلاگو آپدیت کنم یا نه، چون برنامه های تفریحیه فشرده در پیش داریم!

‫صبر کرد تا تابلوی فرودگاه بنویسه که فلان پرواز بلند شده. رفت و سوار مترو شد. راه، طولانی بود. وقت داشت تا به گذشتش فکر کنه. مثل یه فیلم از اول تا اینجاشو مرور کرد. به باور هایی که داشت فکر کرد. چقدر عوض شدن؟ چرا عوض شدن؟ به کسایی که دوستشون داشت فکر کرد. به اونهایی فکر کرد که هنوز دوستشون داره. به اونهایی فکر کرد که دوستشون نداشت ولی الان دوستشون داره. به اونهایی فکر کرد که رنجونده بودتشون. به اونهایی فکر کرد که رنجونده بودنش. به اونهایی فکر کرد که دیگه نیستند. به آینده فکر کرد. دید ازش سر در نمیاره. اسمهای توی موبایلشو نگاه کرد. دید از بعضی ها خیلی وقته بیخبره. با خودش گفت چرا اونها سراغی از من نمیگیرند؟ گفت و گفت تا رسید به خونه. اینبار زنگ نزد. با کلید درو باز کرد. ناهار فردا رو آماده کرد.