نود هفته پیش رو می‌‌دیدم که مهمان برنامه جناب واعظ آشتیانی بود. بحث رسید به اینجا که آقای مهندس، شما که همزمان هم مدیر عامل استقلال هستی‌ و هم قائم مقام سازمان تربیت بدنی، این دو شغله بودن حساب نمی‌شه؟ در جواب، ۵ دقیقه‌ای یک سری ماده و بند و تبصره خواند که احتمالا خودش هم نفهمید چی‌ گفته، بعدش هم جمله ای فرمودند عذر بدتر از گناه. گفت، قائم مقام سازمان در چارت سازمان جایی‌ نداره و مقام تشکیلاتی حساب نمی‌شه. یعنی‌ که من فقط مدیر استقلالم و حرف زیادی نزنید بیخودی. آخه اگه همچین مقامی وجود خارجی‌ نداره، پولش از کجا میاد؟ نکنه پول هم نمیگیری؟! بعدش هم که عادل خیلی‌ اصرار کرد که اصلا قابل قبول نیست اینکه تیمها مشکلی‌ دارند میان پیش شما، یک چیزی گفت تو این مایه‌ها که ما که سر جامون هستیم، مشکلی‌ هست، بیان رسیدگی کنن و اگه کسی‌ شکایتی کرد اونوقت بررسی‌ می‌کنیم. جمله‌های آشنایی بود، دکتر احمدی نژاد هم گفت یکبار "... اگه تخلفی صورت گرفت، دو خط بنویسند به سازمان بازرسی، رسیدگی میکنند....". یعنی‌ ما گردنمون کلفته، ناراحتین، برین شکایت کنین. این تازه فوتبالشه که ما میبینیم و نودی هست. 

در دفتر زندگی هر کسی، آدمهای مختلف با طرح ها و رنگهای جور وا جور می آیند و می روند و هر از گاهی خطی و اثری می کشند. بعضی آنقدر سری می روند كه فرصت نمی شود یادگاری بنویسند. خیلی زود فراموش می شوند. بعضی وقت می کنند كه اثری بگذارند ولی خط کمرنگ انها در هیاهوی رفت و آمد دیگران آنقدر محو می شود كه فقط روزی كه دفتر خاطرات را ورق بزنیم یادشان می کنیم. بعضی از خود اثر بد می گذارند. باید آن صفحه را همیشه رد کنی. نباید مرورشان کنی. یک سری هم می آیند و خاطرات خوب می سازند و نقشهای زیبا می کشند. به قول معروف، در طرح ها و رنگهای مختلف. آنجا هستند و دوست داری هر از گاهی مرورشان کنی با دیدن عکسی یا فیلمی.

 معدودی هستند ولی كه كه کارشان از کشیدن طرح و رنگ و خاطره گذشته. رنگ و خاطره های دیگر را می توانی رد کنی، ببینی یا نبینی. ولی اینها را نمی شود رد کرد. اینها رنگ زمینه دفتر تو شده اند. و دفترت بدون آنها ناقص است. انگار كه همه جا با تو هستند و به یاد تو و با یاد تو. عجب از این زندگی كه اکثر رنگهای زمینه این دفتر ما در این نزدیکی ها نیستند.

هر کسی‌ غیر از اوباما هم اگه جایزه رو می‌‌برد، خیلی‌ فرقی‌ به حال من یکی‌ نمی‌‌کرد. راستش اصلا فرقی‌ نمیکرد مگه اینکه مثلا شیخ اصلاحات می‌‌برد که با این وضع جایزه دادن، شاید هم سال دیگه برسه بهش. امروز دو دسته داشتیم روی فیسبوک. یه سری شاکی‌ که این کاری نکرده جز وعده دادن. یه سری هم گفتند که انتخاب خوبی‌ بوده. در اینکه آدم موجهی هست و آدم می‌‌بیندش حرصش نمیگیره و افکارش خوبه من شکی‌ ندارم. حالا اگه گرفتن این جایزه باعث شه که مسولیتش در مورد اصول اخلاقی و مسائل حقوق بشر بیشتر بشه، به قول معروف خیلی‌ هم خوب. اگه باعث شه چشمهاشو نبنده روی کشته شدن مردم و فقط ۲ تا جمله بگه و بس، جایزه رسیده به آدم مناسب. حالا که دیگه فقط رئیس جمهور آمریکا نیست و یه اعتبار دیگه هم پیدا کرده، اگه فراتر از منافع ملی‌ آمریکا، روی اصول مشترک احترام به ملت‌ها اصرار کنه و واقعا دنبال صلح باشه، انتخاب خوبی‌ بوده به نظرم. ولی‌ اگه باز هم سیاست حرف اول رو بزنه، باید گفت که عجله کردند.